با ما بد کردی کرونا

به گزارش کاشیا، طنازی می گفت ما این ور دنیا داشتیم قرمه سبزی مان را می خوردیم ولی خفاشی که آنها آن ور دنیا خوردند ما را هم به دردسر انداخت؛ آن روز خیلی هایمان به این حرف خندیدیم و گفتیم راست می گوید این طناز. یادتان هست؟ این حرف مال آن وقت ها بود که کرونا آنقدر برایمان تازگی داشت که نام ایران ما رسیده بود به رتبه دوم جدول کشورهای درگیر، بعد از چین؛ سرزمین سوپ خفاش،. مال آن وقت ها که عده ای ماسک ندیده درهمه عمر، به ماسک می گفتند ماکس. البته هنوز هم عده ای ماکس می زنند و ماکس می فروشند و این ماکس هنوز تنها سپر دفاعی ماست.

با ما بد کردی کرونا

به گزارش خبرنگاران، جهان از پشت ماسک جهانی راحتی نیست، نفس تنگ است، بینی خارش دارد، عینک بخار می گیرد، گرمای نفست می زند به چشم ها و میگرنی ها سرشان درد می گیرد، حساس ها هم معده شان به هم می ریزد، با این حال ماسک، این سدِ ضد ویروسِ یاجوج و ماجوج همه سال 99 با ما بود، با ما که فکر نمی کردیم ماسک زشتمان می کند، با ما که بخشی از درآمدمان را گذاشته بودیم برای خرید ماسک و با ما که معتقد نبودیم کرونا یک دسیسه است. وه که چه سالی بود سال 99. اولش غم و آخرش غم، اولش دلهره و انتهایش کلافگی. سال 98 الحق که بد به سال 99 وصل شد؛ سال 98، سال سیل و مرگ و آوارگی، سالی با نوروزی غم بار، با پاییزی شلوغ و زمستانی غمگین. این دو سال، سال از دست دادن ها و از دست رفتن ها بود. بد نخوانید این جملات را، متهم به افسردگی و بدبینی هم نکنید نگارنده را که دلش حسابی تنگ است.

چه بگویم که ندانید. سال 99 سخت گذشت، ماه های اولش آنقدر دست مان را شستیم و محلول زدیم که کارمان به کرم و وازلین و طبیبان پوست کشید. بعد که کرونا جدی تر شد همین دست های الکل خورده تسبیح می گرداند برای عزیز مبتلایی در آی سی یو و بازهمین دست ها خنج روی صورت هایی می کشید که صاف شدن حرکت قلب آن عزیز را روی مانیتور دیده بود. و این دست های ضدعفونی شده با این که کمتر از قبل اگزما می گیرد و گرفتار خشکی می شود هنوز تسبیح می گرداند و ذکر می شمارد و روی صورت ها خط و خش می کشد از داغ جگر.

سال مرگ

به پیشواز سال1400 رفتن آن هم با ویژه نامه ای پر از واژه مرگ شاید قشنگ نباشد اما سال 99 با مرگ تحویل شد و با مرگ پیش رفت. مرگ این تلخ ترین اتفاق بشری بیش از60هزار بار در ایران ما تکرار شد و این عدد هر روز بزرگ تر شد و لابد بازهم می شود و ما چسبیده به زندگی، برای دورشدن مرگ به خود تعویذ می بندیم و همچنان دعا می کنیم.

امسال که برود و برنشود ما خیلی هایمان را از دست دادیم. مرگ اوایل سال فقط هاله ای بود که از دور خودش را نشان مان می داد و درِ خانه همسایه آن هم همسایه دور را می کوبید ولی هرچه سال پیرتر شد، مرگ نزدیک تر آمد و رسید به خانه های خودمان.

کرونای انگلیسی هم که این اواخر کودتا کرد و مثل همه وقت هایی که نام این کشور برای ملت ما مصادف بوده است با تلخکامی و گرفتاری، به عدد مرگ ها افزوده شد آن هم مرگ هایی با چه شدت و حدتی. شاید درست می گویند که مصیبت ها یار همدیگرند و با هم می آیند؛ هر مرگ دست مرگ دیگری را گرفت و خودش را رساند به ما، از سرو کولمان بالا رفت و مثل میرغضب چشم دوخت به ما.

کوتاهش می کنم، چه بگویم که ندانید. مرگ را از اولش که بخوانی مرگ است و از آخراگر، گرم است مثل اشک هایی که در سال 99 ریخته شد و داغ هایی که در سینه ها باقی ماند.

عشق سال کرونا

سال های وبای مارکز، عشقی نیز در قلبش داشت آنچنان پررنگ و قشنگ که لرزه های وبا را می پوشاند وعشق سال های وبا را به رمانی خواندنی تبدیل می کرد. داستان کرونای ما هم سال های وبای مارکز است؛ کرونا جدا، عشق جدا. سال 99 گرچه سال مرگ بود، سال زندگی هم بود، سال عشق هم بود. پرده های جدیدی از عشق آنچنان در این سال ورق خورد و به نمایش درآمد که خیلی ها حیران شدند، حتی خودمان که به عشق ایرانی عادت داریم و مطمئنیم که بعد هر مصیبتی کسانی هستند که مثل کوه، پشت می دهند به پشت ما.

محلول و ماسک که نایاب شد عده ای از زیر سنگ هم که شده این دو را پیدا کردند و رساندند به دست مردم و عده ای که دغدغه تولید داشتند در همان حال و هوا چرخ تولید را راه انداختند و تجهیزات حفاظتی را پمپاژ کردند در رگ و پی ایران تا مام وطن نفسی تازه کند و تن و بدنی بشوید از ویروس.

بازار سیاه ماسک و دستکش و محلول که از تب و تاب افتاد و آرام گرفت، این بار معیشت عده ای در مضیقه افتاد و باز همان عده که دل در گرو مردم داشتند دست به کار جمع و جور کردن سبدهای کالا شدند که نامش را گذاشتند بسته های معیشتی و نام حرکتشان را گذاشتند رزمایش مواسات و همدلی و کمک مومنانه.

سال 99 سال عشق بود، سال پهن شدن سفره مهربانی، راه افتادن طرح طعم مهربانی و جان دریافت قرار مهربانی و مشق مهربانی به هر طریق ممکن، حتی با اهدای پلاسمای خون بهبودیافتگان کرونا.

سال آزاد باش

بگذارید بگویند مدیریت کرونا در ایران، جهان را انگشت به دهان نگه داشت، بگذارید بگویند الگوی ما برای مقابله، الگوی خیلی ها برای مبارزه شد، بگذارید هرچه خواستند ادعا کنند، ولی اتفاقات سال 99 پر بود از گزک های مدیریتی که مدیران به دست ملت دادند. این گزک ها زندگی را برای خیلی هایمان در این سال سخت کرد. عده ای از ما را واداشت به مرور سیاست ها و خودخوری که آخر چرا وقتی کرونا در کمین است سال ِ آزادباش برپاست و هرکه هرچه دلش خواست می کند و کرونا را با خود هرجا که دلش خواست می بَرد.

سفررفته ها و عشق مسافرت رفتن ها این جملات را نخوانند که دل آن عده که سال 99 ناخن به دندان دریافتد و از حرص جویدند، هنوز آشوب است. راه ها باز، سفرها آزاد، خوشگذرانی ها برقرار و بازارها همه دایر و هشدارها درباره ابتلا همچنان پُر جان و این وسط، حیران ها که 12ماه پرسیدند کو مدیریت، کو کنترل و کجاست آن الگو.

چهره زیبای کادر درمان

بگذریم؛ می گویند گلایه های سال کهنه را نباید به سال جدید برد. می گویند هر نوروز فصل نویی است برای تازه شدن و شستن چشم ها و افکار. سال کهنه اما گرچه کهنه می شود ولی دور ریز نمی شود مخصوصا برگ های زرینش. کادر درمان در سال 99 گل کاشتند، آنها ماندند وسط میدان و دیگران کنار گود، آنها جان وسط گذاشتند و بی باک ماندند و ماندگار شدند.

از اشک هایی که در هر وداع با یکی از آنها در چشم هایمان حلقه زد اگر بگذریم، اگر آن کلیپ های تلخ از راهی شدن آمبولانس ها که اجساد پزشکان را با خود می برد بگذریم، اگر مرگ پرستاران باردار را که خودشان رفتند و بچه ها بی مادرشان را گذاشتند در گوشه ای از ذهن مان بایگانی کنیم، کنار این همه تلخی، کنار این همه عُسر، یسر چهره زیبای کادر درمان است که در کادر ذهن خیلی هایمان قاب گرفته شده و با نشان تحفه سال99 به سال بعد و سال های بعد نقل مکان خواهد کرد.

روزنامه خبرنگاران / مریم خباز

منبع: جام جم آنلاین
انتشار: 3 اردیبهشت 1400 بروزرسانی: 3 اردیبهشت 1400 گردآورنده: kashia.ir شناسه مطلب: 1570

به "با ما بد کردی کرونا" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "با ما بد کردی کرونا"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید